Verdwaalde zaailing

Ik word blij van een plantje dat ontstaat uit een zaadje dat ik in de grond stop en ik word extra blij van een plantje wat zichzelf uitgezaaid heeft en de vrijheid heeft genomen om gewoon ergens te gaan groeien. Zo spotte ik in de kas een verdwaald tomatenplantje, waarschijnlijk uitgezaaid van vorige zomer.
Al moet ik nu wel eerlijk zijn, niet van alle zelf uitgezaaide plantjes word ik vrolijk. Sommige op eigen kracht boven gekomen zaailingen trek ik er zonder pardon uit of ga ik te lijf met mijn schoffel. Maar voor een deel van deze mini plantjes voel ik liefde, al wil ik ze natuurlijk dan weer wel op de plaats hebben die ik wil en dat is meestal niet waar ze zelf boven gekomen zijn!

Dit verdwaalde mini tomatenplantje wilde ik de eer geven om mij deze zomer thuis te voorzien van tomaatjes. Ik zag het al voor me, elke keer als ik door mijn achtertuin loop een vers tomaatje snoepen. Dus deze mini moest uit zijn vertrouwde grond in een klein plastic potje en daarna in mijn fietstas mee naar huis.

Thuis na het openen van mijn fietstas moest ik concluderen dat het tomatenplantje deze verhuizing geen goed plan had gevonden. Ze liet haar kopje hangen en stond er beteuterd bij. Tijd dus voor verzorging en een dosis liefde. Als laatste had ze een beschut en warm plekje nodig want ze kwam tenslotte uit een kas die ik thuis helaas niet heb. Mijn mini zaailing kreeg het beste, zonnige beschutte plekje van mijn achtertuin, daarvoor moest de basilicum even opschuiven, hopen dat die het me niet kwalijk neemt en me straks bestraft met gele blaadjes.

Wat mij restte was water geven, afwachten en vertrouwen op de kracht van de natuur.
En kijk! Twee weken later staat mijn tomatenplantje trots te wezen, goed te groeien en ik kijk nu al uit naar haar geurige felrode tomaatjes!

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *